می پرسید:
"چگونه اند فرزندانتان
باز گشته
از ۲۰۹ ِاوین؟"
چه بگوییم؟
خودتان نگاهی بیاندازید:
به جای خالی دندان کیوان
به زانوی راست ایلناز
به رعشه های مداوم ِ نسیم
به ضرب گرفتن های روزبه بر زانو
به بغض کردنهای هرازگاهی ِ انوشه
به پلک بر هم زدن های پی در پی محسن
و فردا
به پیشانی مهدی
و یا
به ساعد بهروز.
نه! سر بر نگردانید.
بازهم نگاه کنید.
.............
هنوز
جرئت می کنید
آیا
که بپرسید:
چگونه اند
فرزندانمان
بازگشته
از
دیدگاه خود را بیان کنید