پس از گذشت قریب به ۳ هفته از اعتراضات ادامه دار در تهران و شهرهای بزرگ ایران ، به نظر می رسد که چانه زنی ها از بالا به نتایجی رسیده است و همچنان که مشخص بود فشار از پایین مردم برای کنار زدن احمدی نژاد نتوانست کاری از پیش ببرد.
در راستای اعتراضاتی که در چند هفته ی گذشته به وقوع پیوست ، جناح معترض که در تحلیل های قبلی تا حدودی به دلایل تلاش اش برای به دست گرفتن قدرت اشاره کردیم ، نتوانست به خواست هایش دست پیدا کند . نیروی در حال حاضر حاکم بر ایران با توسل به بسیاری از گزینه ها از جمله دستگیری سران اصلاح طلب و از سوی دیگر دستگیری بسیاری از کسانی که در تجمعات شرکت داشتند و همچنین بواسطه ی دخیل کردن سیستم های سرکوب کلاسیک مانند اعترافات تلویزیونی ، خاطره دوران سرکوب گسترده خود را در برابر جامعه به تصویر کشید و با همین روش ها ظاهرا توانسته است تا حدودی کنترل اوضاع را بدست بگیرد.
اما سوال اساسی این است که آیا این دوره نیز همانند بسیاری از دوران های دیگر همانند ۱۸ تیر ، با سرکوب و ارعاب به تاریخ خواهد پیوست؟
۱۸ تیر دارای مشخصه هایی بود که در آن دوره موجبات یک اعتراض گسترده را البته عموما در سطح تهران رقم زد. در آن دوره نیز بنا به اینکه اصلاحات رنگ اش را باخت ، حوادث خونباری رقم خورد. در آن اتفاق شعارها به وضوع به سمت سرنگونی چرخید و توانست تا دوره ای نسبتا طولانی این موج را که می توان به یک اصلاح در درون این حکومت چشم دوخت خاموش سازد . رویداد ۱۸ تیر گستره یی همانند اعتراضات امروز را نداشت اما در دانشگاه که در آن دوره کم و بیش به ستاد اصلاح طلبان مبدل شده بود تغییرات اساسی را رقم زد که این تغییرات از سیر روند پیش روی این جنبش تا امروز مشهود است.
اما جنس اتفاقات امروز به درجاتی بسیار متفاوت تر از آن حوادث است . اگر در آن روز همه از اصلاحات دل بریدند ، امروز بواسطه ی شعارهایی که از همین طیف اصلاح طلب شنیده شد و همچنین به دلیل لمس روزمره ی پدیده ی احمدی نژاد ، عده ی بسیاری به سمت همان اصلاح طلبان دیروزی کشیده شدند که البته این جناح حکومتی نیز امروز بنا به موقعیت خودش وعده هایش را تغییر داده است.
مشخصا در این دوره بسیاری از تحلیل های دیروزی نیز رنگ باخته است. تا پیش از این برای بسیاری این تصور وجود داشت که امدن خاتمی ، اغتشاشات دوران او و همچنین رفتن او و سر برآوردن احمدی نژاد ، صرفا گزینه هایی هستند که جمهوری اسلامی جلوی جامعه قرار میدهد تا به عنوان یک کلیت برای خود زمان بخرد. اما اتفاقات حال حاضر برای بسیاری از تحلیل گران و از همه مهم تر برای تمامی مردم این موضوع را روشن ساخت که دعوایی حقیقی بین این دو جناح وجود داشته است و تا امروز فرصت سر باز کردن نیافته بود تا اینکه در این دوره خود را بروز داد. ما دلایل آن را در تحلیل قبلی نشان داده ایم که چرا اصلاح طلبان تلاش داشته اند تا احمدی نژاد و کل عقبه ی سیاسی اش را کنار بزنند.
این موضوع و برملا شدن این کش و قوس اهمیت خود را از آنجا می یابد که دیگرجمهوری اسلامی یک حکومت یک دست نیست و اینبار یک اپوزیسیون داخلی را که البته تنها برای برآوردن منافع مشخصی ظاهر شده است ،در درون خود پرورش داده است.
این الگو به نوعی در تمامی کشورهایی که مورد تحریم های بین المللی واقع می شوند ، اتفاق می افتد که نهایتا با حفظ نام حکومت و حفظ قسمت اعظم از دستگاه های پلیسی و سایر ارگان های دولتی ، یک تغییر برای فرار از تحریم اتفاق می افتد تا نتوان قدرت را در خیابان رقم زد. همچنین الگوی کشورهای جدا شده ی بلوک شرق که با انقلابات مخملی ، رهبرانشان را خلع ید کردند نیز به همین روش و با همین هدف برآورده می شود.
در حال حاضر جمهوری اسلامی و در واقع جناح حاکم اش بواسطه اعمال رفتارهای مشخص و با نمود واضح در جامعه از یک سو و از سوی دیگر بواسطه ی تلاش برای به نتیجه رساندن و از بین بردن طیف اصلاح طلب حکومتی بواسطه ی روش های مختلف توانسته اند به درجه ای فضا را در کنترل خود بگیرند ، اما بدون شک بدرستی می داند که اینبار در یک بن بست سیاسی قرار میگیرند.
اتفاقات جهانی که یکی پس از دیگری رقم می خورد ، کار را در سطح بین المللی نیز با توجه به تحریمات گذشته برایشان مشکل تر کرده و روابط شان را با اتحادیه اروپا دچار تزلزل کرده است و در عین حال نمی توانند نسبت به وقوع اتفاقات داخلی بی تفاوت بمانند.
برژینسکی ژئواستراتژیست آمریکایی ، اگر چه از سر سیطره ی نفوذ غرب در خاورمیانه این مسائل را بررسی کرده است ، اما بدرستی اشاره می کند که این آغاز یک پایان است. اینبار حکومت ایران با چالشی بزرگتر روبروست که نمی تواند به سادگی از سد آن بگذرد و نیازمند یک تغییر است تا بتواند حاکمیت خود را حفظ کند.
اما این تغییر برای جریانات مختلف سیاسی و همچنین غرب تنها از زاویه نگاه خودشان به منطقه خوشایند است و تلاش میکنند تا منافع خودشان را با این تغییرات گره بزنند. اینکه این تغییرات چه روندی را در پیش بگیرند به درستی قابل پیش بینی نیست و تنها به اتفاقات داخلی و در حالت های دیگر به موازنات خارجی بستگی دارد.

اکنون بیش از هر زمانی این نیاز احساس می شود که بتوان با یک برنامه منظم طبقه کارگر ایران را که مدت هاست از حقوق اولیه اش محروم مانده ، پای یک تشکل واقعی کشاند و بیش از گذشته نیازمند یک حزب سیاسی قدرتمند برای برآوری این خواست های طبقاتی هستیم که تنها این طریق است که می تواند جامعه ایران را از وضعیتی که بدان دچار شده خارج سازد و عموم خواست های جامعه را پوشش دهد.