دکتر محمد ملکی اولین رئیس دانشگاه تهران بعد از انقلاب

رسانه‌ها گفتند و نوشتند که آقای رهبر رئیس انتصابی دانشگاه تهران با موافقت مقامات بالای حکومت خواب‌های جدیدی برای دانشگاه دیده‌اند و آن این‌که پس از پذیرش جنسی دانشجویان و بومی‌سازی جنسیتی و احضار مرتب دانشجویان به حراست و دادگاه‌ها و باز نشسته نمودن جمعی از استادان فرهیخته و انجام آن‌چه به‌فکر علیلشان می‌رسید حال برای تسلط بر دانشگاه‌ها می‌خواهند لباس یک شکل (uniform) تن دانشجویان کنند که در خیابان و کوچه و برزن آن‌ها مشخص باشند تا بتوان به آسودگی هر بلایی سر آن‌ها آورد. به‌ویژه مجبور کردن دانشجویان دختر به رفتن زیر حجاب برتر! تا آن‌ها را باز هم در پوشش، محدود و محدودتر نمایند.

همه‌ی این اعمال از آن‌جا ناشی می‌شود که جمعی از سرسپردگان رژیم به‌نام شورای عالی انقلاب فرهنگی هر روز مقرراتی برای محدود کردن دانشگاهیان وضع می‌کنند با این امید که سنگر تسخیر ناپذیر دانشگاه را زیر سلطه در آوردند غافل از این که تجربه ٣۰ ساله نشان داده دانشگاه سنگر آزادی است و این سنگر را دانشگاهیان و مردم با گوشت و پوست خود حفظ می‌کنند همان‌گونه که تاکنون کرده‌اند.

شورایی که نام انقلاب فرهنگی بر خود نهاده می‌پندارد با این تشبثات خواهد توانست دانشگاه‌ها را زیر سلطه حکومت بگیرد. یک روز فردی را که جز کمی اطلاعات حوزوی دانش دیگری ندارد (شیخ عباس عمید زنجانی) را در رأس دانشگاه تهران می‌‌گذارد با این امید که نفوذ حوزه را بر دانشگاه گسترش دهد و این مکان مقدس را به ابواب جمعی حوزه تبدیل نماید و پس از ناکامی در این امر فردی امنیتی را به مسوولیت دانشگاه می‌گمارد با این پندار که دانشگاه را محیطی امنیتی سازد و امروز سخن از پادگانی کردن دانشگاه می‌زند، همراهِ شعارهای نخ‌نما شده که دانشجویان ایمیل بزنند که آیا موافق اینکار هستند یا نه و چند روز دیگر به دروغ بگویند اکثریت دانشجویان با این امر موافقند.

آقای فرهاد رهبر

پیش از شما بسیاری کوشیده‌اند مشکل دانشگاه را برای حکومت‌های استبدادی حل کنند اما ناموفق بوده‌اند، شما هم مطمئن باشید در این برنامه‌های مسخره شکست خواهید خورد و دانشگاه “سنگر آزادی” باقی خواهد ماند.

من به‌عنوان اولین رئیس دانشگاه تهران پس از پیروزی انقلاب از آقای رهبر می‌خواهم در مورد دانشگاه تهران و مبارزات دانشگاهیان علیه حکومت‌های استبدادی و نقشی که در تحولات سیاسی کشور داشته‌اند مطالعه کنند تا متوجه شوند که با دم شیر بازی می‌کنند و دانشگاه جایی نیست که تسلیم کسانی چون روسای انتصابی دانشگاه‌ها گردد و مطمئن باشند که برنامه‌هایی چون نصب دوربین در خوابگاهها و دستگاه‌های کنترل کننده جلوی درب‌های ورودی دانشگاه تهران و اعمال محدود کننده دیگر جز رادیکال کردن بیش از پیش دانشجویان کار دیگری انجام نمی‌دهد. تا آن‌جا که دانشجو خطاب به حاکمیت فریاد می‌زند “ما همه اهل جنگیم، به جنگ تا بجنگیم” و یقیناً شما در این جنگ شکست خواهید خورد. دانشگاه‌ها بیدی نیستند که از بادهایی چون فرهاد رهبر بلرزند.

در اهتراز باد پرچم آزادی در سنگر دانشگاه‌ها